قطعات الکتریکی باید به درستی مورد استفاده قرار گیرند، در غیر این صورت نمی توان از عملکرد آنها به طور کامل استفاده کرد و برخی از خطرات پنهان ناایمن را به همراه خواهد داشت.
1. انتخاب معقول شکل هندسی و طراحی معقول بار سطح لوله
منطقه گرمایش موثر المنت گرمایش الکتریکی لولهای فلزی در واقع پارامتر اصلی پارامتر طراحی جامع هنگام طراحی توان گرمایش الکتریکی (بار حرارتی روی سطح لوله) است. این پارامتر باید به طور معقول و نه خیلی بزرگ انتخاب شود. لوله آب به طور کلی حدود 10 وات بر سانتی متر مربع است. قطر لوله به طور کلی Φ8-12 میلی متر است. در میان آنها، Φ8mm می تواند کمی بزرگتر انتخاب کند و Φ12mm باید کمی کوچکتر انتخاب کند. برای تعیین شکل هندسی، مناسب است از محصولات خود سازنده' پیروی کنید. اما یک نکته باید روشن شود، یعنی قطعات نباید پس از خم شدن یا مونتاژ به یکدیگر نزدیک شوند (به شکل 9.1 و 9.2 مراجعه کنید).
حداقل فاصله L در شکل زیر 10 میلی متر است. اگر فاصله خیلی کم یا حتی نزدیک به هم باشد، سطح مقطع گرم می شود و اثر اتلاف گرما خوب نخواهد بود و در نتیجه عمر المنت گرمایش را کاهش می دهد.
2. طراحی کلی قابل اعتماد است
علاوه بر ایمنی و قابلیت اطمینان خود قطعات، دستگاه های نگهدارنده ضد آبگیری (ضد خشک سوزی) نیز باید قابل اعتماد باشند (در صورت لزوم می توان از وسایل حفاظت ثانویه استفاده کرد)، در غیر این صورت قطعات پس از کم آبی می سوزند، می سوزند. پوسته، یا حتی منفجر شود. عواقب آن جدی است. علاوه بر این، به دلیل قدرت الکتریکی زیاد دیگ، جریان نشتی در دمای کار نیز زیاد خواهد بود (بعضی از دیگهای بخار پرقدرت به>؛ 5mA می رسند). بنابراین، سیم اتصال به زمین باید قابل اعتماد و در تماس خوب باشد.
3. در برخی از طراحی های دیگ، لوله گرمایش الکتریکی از قسمتی از سیلندر عبور می کند و حدود 150 میلی متر طول دارد تا بتواند برای گرمایش وارد بدنه دیگ شود. هنگامی که دیگ برقی در حال کار است، کثیفی موجود در آب در سیلندر 150 میلی متری باقی می ماند. خاک گل آلود می شود و این قسمت از لوله گرمایش الکتریکی محکم احاطه شده است. در صورت وجود سیم گرمایش برق در این قسمت، حرارت نمی تواند به بیرون منتقل شود و سیم به راحتی می سوزد. بنابراین، لوله و بست های دیگ برقی معمولاً 200 متر زیر منطقه غیر گرمایشی باقی می مانند.