طبقه بندی شده بر اساس دما
با توجه به ترکیب مواد پلیمری PTC، کابل های گرمایش با دمای خودکنترل به دو دسته نوع دمای پایین و نوع دمای بالا تقسیم می شوند.
مناطق استوایی الکتریکی خود محدود شونده
مناطق استوایی الکتریکی خود محدود شونده
کابل های گرمایش رایج با پلی اولفین به عنوان ماده پایه، کابل های گرمایش درجه حرارت 65 درجه و مواد حاوی فلوئور به عنوان مواد پایه 110 درجه و کابل های گرمایش 150 درجه هستند. کلاس دما در اینجا به عنوان حداکثر دمای محیطی که در آن کابل گرمایش می تواند به طور موثر اعمال شود، تعریف می شود. همچنین می توان فهمید که کابل را می توان برای مدت طولانی به طور پایدار اعمال کرد و از یک طرف به دلیل افزایش مقاومت، توان خروجی، بالاترین دمای محیط خروجی توان گرمایش موثر را تولید کرد، بیش از سطح دمای مشخص شده خود کابل بسیار کوچک است و راندمان گرمایش واقعی بسیار پایین است. از سوی دیگر، استفاده طولانی مدت از دمای بیش از حد، عملکرد کابل مانند ویژگی های PTC، قدرت گرمایش و غیره را بدتر یا ضعیف می کند، که باعث کاهش طول عمر و قابلیت اطمینان عملیاتی کابل می شود. با این حال، ممکن است به طور متناوب در معرض دمای بالاتر از ایزوپل دما برای مدت کوتاهی قرار بگیرید. بنابراین، علاوه بر درجه بندی دمای بالا، سیم های گرمایش با دمای خودکنترل، کلاس دمای دیگری نیز وجود دارد. به عنوان مثال، برای کابل های با درجه حرارت 65 درجه، این کلاس دما 85 درجه، برای کابل های با درجه حرارت 110 درجه، 130 درجه و برای کابل های با درجه حرارت 150 درجه، 230 درجه است. . با این حال، توان خروجی موثر کابل نزدیک به صفر است.
کابل گرمایش ذوب برف ناودانی
کابل گرمایش ذوب برف ناودانی
به دلیل کمبود ادبیات مرتبط، بسیاری از افراد درک اشتباهی از سطح دمای کابلهای گرمایشی خودکنترل دارند و معتقدند که منظور از حداکثر دمای سطح کابلهای گرمایشی است، بنابراین پلیالفین درجههای دمایی 45.65، 85 و 105 درجه وجود دارد. گرمایش در واقع چون توان خروجی کابل با دمای محیط مرتبط است و دمای سطح کابل با دمای محیط و حالت عایق در زمان تست ارتباط نزدیک دارد. بنابراین، استفاده از دمای سطح برای تعریف سطح دمای کابل های گرمایش خود تنظیم غیر علمی و نادرست است. باید به خاطر داشته باشیم که برای کابل های گرمایشی مبتنی بر پلی اولفین، حداکثر دمای استفاده مداوم نباید از 65 درجه سانتیگراد تجاوز کند.
